Nótt í frumskóginum

Ég yfirgaf Green Lion (samtökin sem ég var að vinna fyrir) fyrir 10 dögum síðan, 4 dögum fyrr en áætlað. Vil segja meira frá vikunum sem ég var þar, en í dag langar mig að segja ykkur frá nóttinni minni í frumskóginum.

Fyrir nokkrum dögum síðan fóru ég og tvær enskar stelpur (sem ég kynntist í síðust viku) í göngutúr í frumskóginn. Okkur langaði að sjá Banji-tréið sem átti að vera svo fallegt. Við gengum inn í frumskóginn og á leiðinni upp að tréinu hittum við indverskan mann. Hann gekk með okkur og sagði okkur sögur um frumskóginn og fólkið sem býr í honum. Eftir ca 10 mínútna göngu komum við að rjóðri þarsem búið var að hengja upp teppi í allsskonar litum í tréin. Rasj sagði okkur að þarna byggji þýsk kona, og að hún væri búin að búa þarna í 5 ár. Litríku teppin þjóna tilgangi veggja. Spennandi að sjá.

Að koma upp að tréinu var sérstök upplifun. Tréið er meira en 1000 ára gamalt, risa stórt og ótrúlega fallegt. Uppvið tréið er mynd af hindú guðinum Ganesh, kertaljós og blóm. Hindú alteri. I miðjunni á sléttum moldarhring undir tréinu er eldstæði. Frumskógar fólkið hldur lífi í eldinum allan sólarhringinn, og engu má kasta á bálið - tréið og eldstæðið er heilagt. Við sátum undir tréinu í hálftíma og töluðum við Rasj og fleira "frumskógar fólk". Mér var boðið að gista undir tréinu. Mennirnir sögðu mér að fólk myndi koma upp að tréinu eftir myrkur, spila á trommur og gítar, og svo falla í svefn undir tréinu. Ég lét sko ekki spyrja mig tvisvar, ég ákvað að slá til og játaði boðinu.

Einn mannana blandar sér í chillum
 (indversk útgáfa af hasspípu)

Ég gékk í gegnum frumskóginn í myrkrinu, og var komin upp að heilaga tréinu kl.22 um kvöldið. Frumskógurinn er allt annar í myrkri enn í dagsljósi. Maður sér alls ekki neitt og heyrnin og lyktarskynið verður sterkara. Maður finnur fyrir nálægð dýranna og heyrir í þeim, en maður sér þau ekki. Virkilega sérstakt. Undir tréinu hitti ég einn af mönnunum sem ég hafði hitt fyrr um daginn. Hann sagði mér að hann væri búinn að búa í frumskóginum í einn mánuð og viku. Hann hafði verið rændur og eins og hann sagði sjálfur (oft og mörgum sinnum!) "They took my identity, my backpack, my money, my idendity, my everything!" . Hann sagði að frumskógurinn hefði bjargað honum, og að hér hefði hann allt sem hann vantaði "frumskógar mat, frumskógar vatn, frumskógar eld, frumskógar allt". Hann sýndi mér frumskógar eldhúsið og frumskógar klósettið (ca 40 fm stórgrítt rjóður), frumskógar vaskinn og frumskógar þvottavélina. Ég fór með honum að sækja vatn úr frumskógar vaskinum, sem var lítil spræna af vatni sem kom útúr fjallinu. Hann sýndi mér hvernig hann hreinsaði laufblöðin uppúr vatninu og reyndi að halda rykinu í burtu. Við suðum vatnið á bálinu og drukkum svart te. Nokkra tíma inn í nóttina sagði Edvin (frumskógar maðurinn) að við þyrftum meiri eldivið til að halda bálinu lifandi alla nóttina, og hann bauð mér með í eldiviðs leit. Ég vildi að sjálfsögðu ekki missa af neinu og þakkaði játandi. Við klifruðum upp í frumskógarfjallið og ég fékk kennslu í "frumskógar klifri/göngu/hoppi. Leitin sem ég hélt að yrði aðeins 5 mínútna ganga var orðin að 20 mínútna klifri uppávið, í kolniða myrkri. Frumskógarmaðurinn var ekki búinn að nefna neitt um eldivið og fór allt í einu að tala um að hann vildi sýna mér leyni staðinn sinn. Á þeirri stundu hugsaði ég "SHxT ! Ég er í frumskógi þarsem enginn heyrir til mín nema slöngurnar og aparnir, ég hoppa á milli steina með indverskum frumskógar manni sem ég hef ekki hugmynd um hvort ég get treyst, og enginn veit hvar ég er. Hvað í ands... var ég að hugsa?!" Ég sagði frumskógarmanninum að ég vildi bara sækja eldivið, að hann gæti frekar sýnt mér leynistaðinn í dagsljósi. Það kom í ljós að ég þurfti engar áhyggjur að hafa, Edvin er ofsalega góðhjartaður maður. Við sóttum eldiviðinn og fórum tilbaka að tréinu. Edvin bjó til meira te og bauð upp á köld hrísgrjón og grænmeti eldað á indverskan hátt. Við töluðum um allt á milli himins og jarðar, og hlustuðum á frumskógarhljóðin, og horfðum á störnurnar á milli trjánna. Við sváfum í kringum bálið með slöngunum, maurunum og uglu. Þegar ég vaknaði við að sólin skein í andlitið á mér á milli trjánna, heyrði ég tónlist. Við hlið mér sátu tveir menn, klæddir í slæðu í kringum mittið. Þeir voru báðir ljóshærðir með sítt krullótt hár, þeir spiluðu báðir á gítar. Þeir sungu og spiluðu tónlist á meðan ég rólega pakkaði saman hlutunum mínum og hafði gönguna tilbaka til menningannar.

Að sofa undir Banji tréi í miðjum frumskóginum er án efa ein af bestu upplifinum sem ég nokkurtíman hef átt. Tréið gefur frá sér stórt magn af súrefni og eftir aðeins þriggja tíma svefn var ég meira úthvíld en hvað ég hef verið í langan tíma.

Akkúrat núna er ég í Arambol, er búin að vera hér aðeins lengur en viku. Á morgun fer ég með flugi til Jaipur til að hitta Beggu og Shahabeh (hollenska vinkona okkar). Þaðan förum við til Jodhpur, og svo set ég stefnu á Jaisalmer þarsem ég ætla að ferðast á úlfalda inn í eyðimörkina og gista þar.