Eintóm hamingja

Skrifað 02.03.2012

Margt hefur gerst eftir síðustu skrif.

Ég fagnaði jólunum á 5 stjörnu hóteli í Delhi, Indlandi. Það var gott að fá pásu frá köldum sturtum, næturrútum og skítugum klósettum. 

Ég skoðaði Taj Mahal...en tilhvers að taka mynd af Taj Mahal
þegar það er hægt að taka mynd af mér í staðinn ?! :)

Síðasta myndin sem var tekin á myndavélina mína
 sem átti að þola vatn...hún þoldi vatn í ca 5 mínútur.

Ég eyddi mánuði í Tælandi þarsem mestur tími fór í að læra að kafa. Ég tók „Open Water“ skírteinið og strax á eftir „Advanced Open Water“. Ég hef semsagt núna leyfi til að kafa niður á 30metra án umsjónarmanns. Í Tælandi sagði ég skilið við ferðafélagan minn, hana Bergljótu. Við áttum góða tíma saman, en mig langaði að uppgötva heiminn á eigin vegum.

. Ég og Michele sem var kennarinn minn á námskeiðinu í Filippseyjum.
 Ég fór í fyrstu köfununa mína með honum í Tælandi fyrir
2árum síðan og hitti hann fyrir tilviljun á Boracay.

Pönnukökugerð (í fyrsta skipti á ævinni)

 Eftir Tæland fór ég til Filippseyja og var þar í 3 vikur. Þar fór ég á enn eitt köfunarnámskeiðið og er núna „björgunar-kafari“ – fór á skyndihjálparnámskeið og lærði  að takast á við allsskonar vandræði undir yfirborði hafsins. Ég skoðaði margar virkilega fallegar eyjur, villtist í frumskóginum í leit að fossi og steikti heimatilbúnar pönnukökur.

Ég flaug svo til Siem Reap í Kambódíu. Þar skoðaði ég mörg hof, meðal annars hið fræga Angkor Wat. Ég skoðaði líka S-21 fangelsið í Phnom Penh og „Killing Fields“ sem var átakanlegt, en mikilvægur hluti sögu landsins. Ég fór í bátsferð frá Siem Reap til Battanbang - og sigldi yfir næst stæðsta (?) stöðuvatn í SuðAusturAsíu. Ég eyddi aðeins 9 dögum í Kambódíu, sem var alls ekki nóg. Þangað mun ég fara aftur, hvort sem það verður í þessu ferðalagi eða því næsta...

Veiðimenn í Kambódíu

Börn veifuðu, brostu og sendu kossa.

Í Kambódíu biðja múnkar um símanúmerið manns.

Frá Kambódíu tók ég rútu til Víetnam, þar átti ég stefnumót við Tinu sem er góð vinkona mín frá Noregi. En hún fékk þriggja vikna leyfi frá vinnu til að koma og hitta mig.

Á ferðalaginu er ég búin að læra ótrúlega margt. Ekki bara um heiminn og löndin sem ég hef heimsótt, en líka um sjálfa mig og annað fólk. Ég vona virkilega að mér muni takast að taka eitthvað, helst allt, af því sem ég hef lært með mér heim í „veruleikann". Til dæmist virðist fólk miklu hamingjusamara hér heldur en annarsstaðar sem ég hef farið. Hvert sem ég lít sé ég bros og hlátur. Og þetta á við um fólk sem á vestrænum mælikvarða á ekki neitt - það á semsagt ekki flottan bíl, flottan síma og flott hús...eina sem það á er pínkulítill skúr og þar búa börnin, mamman og pabbinn, amman og afinn...og langamman líka ef svo ótrúlegt skildi vera að hún sé ennþá á lífi (árið 2000 var meðalaldur í Asíu 29ár). En hér skiptir andlega hlið lífsin miklu meira máli heldur en sú efnislega...þurfum við að eiga íbúð, flottan bíl og nýjasta símann til að vera hamingjusöm ? Eða er nóg að láta sér bara þykja vænt um fólkið í kringum sig, og taka sér tíma til að stoppa og þefa af blómunum ? Ég veit það ekki, en ég sé allavega ýmislegt frá allt öðru sjónarhorni en hvað ég gerði fyrir 4 mánuðum síðan.

Í Indlandi var flestum spurningum svarað með „já,já, afhverju ekki?“ og „allt er mögulegt“. Mér fannst það svo frábært að ég ákvað að reyna að lifa eftir þessu, og það hefur gert það að verkum að ég hef lent í allsskonar ævintýrum með allsskonar fólki, og í hvert einasta skipti hefur það verið mögnuð lífsreynsla. Máltækið að „lifa lífinu lifandi“ meikar allt í einu meira sens en nokkurn tíman áður.

Þegar ég skrifa þetta blogg sit ég á hótelherbergi einhversstaðar uppi í fjalli í Víetnam. Er ekki alveg viss hvar, og gæti ekki endilega bent á staðinn á korti...en það er ekki meginmálið, það helsta er að lífið er frábært.

Í gær tókum við Tina rútu frá Saigon, höfuðborg Víetnam, til Da Lat sem er sunnarlega í miðju landsins. Við vorum ekki með nein plön (ég reyni að plana aldrei,það gerir hlutina svo miklu meira spennandi) og þegar við komum útúr rútunni komu upp að okkur tveir menn. Þeir buðu okkur far á hótel á mótorhjólunum sínum. Við svöruðum „já,já, afhverju ekki?“ og áður en við vissum af vorum við allt í einu lagðar af stað í þriggja daga mótorhjólaferðalag frá Saigon til Nha Trang. Í dag var fyrsti dagurinn og ég er búin að þeytast um dali og fjöll aftan á mótorhjóli með bros út að eyrum , hugsandi hluti eins og „VÁ, getur lífið orðið betra en þetta?“