Strætóferðir og hið daglega líf

Þetta er húsið okkar. Hér inni megum við ekki borða kjöt, drekka (né geyma) áfengi né reykja.
En þetta megum við hinsvegar gera í bakgarðinum.

Í skrifandi stundu sit ég í bakgarðinum fyrir utan mitt "litla" fallega hús í Asnorra, sem er lítið sveitaþorp rétt fyrir utan Mapusa. Hér bý ég með 13 öðrum stúlkum sem eru líka sjálfboðaliðar á svæðinu, 2 leiðbeinendum sem eru bæði indversk, voðalega hugguleg og hjálpsöm og sjá vel um okkur. Við erum lika með okkar eigin kokk sem heitir Letta (pínkulítil falleg indversk kona sem  við öll elskum).

Síðastliðin vika hefur verið "kynningar"-vika. Við höfum fengið hjálp til að kynnast svæðinu hér í kring, við fórum á fræga Anjuna-markaðinn, fengum kennslu í að elska indverskan mat og svo erum við líka búnar að læra smá af tungumálinu sem er talað hér í Góu. Fyrstu dagarnir voru frekar erfiðir, það var alltaf svo mikil bið eftir öllu. Hér tölum við um "indverskan"-tíma og "vestrænan"-tíma, ef við fáum skilaboð frá leiðbeinendunum (sem eru indversk eins og ég nefndi áðan) um að við eigum að vera tilbúnar eftir 10mínútur, þá þýðir það að við verðum að vera tilbúnar eftir 30-40mínútur. Ég er alltaf tilbúin á réttum tíma og hata að bíða, þannig að þetta hefur reynt mikið á mína þolinmæði. En núna, nokkrum dögum síðar, þá er ég orðin jafn afslöppuð og letidýr.

Ég vakna ofast á undan öllum öðrum og nýt þagnarinnar (það er ekki auðvelt að búa í fjölmennum hænsnakofa). Ég nota tímann í að þvo þvott, hér eru engar þvottavélar svo þvottinn þvoum við í plastfötum sem við erum með í bakgarðinum. Mér finnst gaman að þvo þvottinn á þennan hátt. Það er svolítið eins og að vaska upp, erfitt að byrja en þegar maður er kominn í gang þá er það algjör gæða tími með eigin hugsunum.

Letta, kokkurinn okkar, býr til hádegismat og kvöldverð fyrir okkur á hverjum degi. Hún er ofsalega hugguleg, en maturinn bragðast eins og ég get ýmindað mér að fangelsismatur bragðist. Flestar hinar stelpurnar eru frá Þýskalandi og borða ekki sterkan mat, svo Letta reynir að gera matinn minna sterkan og meira vestrænan, og því miður er hún ekki góð í því. En, þetta er víst bara hluti af upplifuninni, svo ég borða það sem ég fæ með bros á vör og hugsa að þetta verði líklega eitthvað til að hlægja af síðar meir.

Strætóstöðin í Mapusa

Ég get ekki sagt að ég hafi fengir neitt sem hægt er að kalla "menningarsjokk" síðan ég kom hingað. En ég er viss um að ég muni fá að upplifa það þegar ég yfirgef Góu í byrjun desember. Góa er sá hluti Indlands sem er mest vestrænn, og það er sagt að það sé ekki hægt að kalla þetta "ekta" Indland.

Ég er strax komin með mínar föstu rútínur. Á hverju kvöldi sest ég
 í bakgarðinn og skrifa í dagbókina mína.

Mest indverska upplifunin sem ég hef fengið síðan ég kom hingað er að fara í strætó. Strætóarnir eru puntaðir með blómum og jólaljósum. Það virkar þannig að maður verður að hoppa upp í strætóinn eins hratt og maður getur, og stundum er strætóinn á ferð. Ef maður er er MJÖG heppinn þá fær maður sæti, og oftast er maður ekki MJÖG heppinn og þá þarf maður að standa. Gangurinn sem maður stendur í er ca 1 meter breiður, og þegar maður heldur að núna sér virkilega ekki pláss fyrir fleiri í strætónum þá koma 20 manns í viðbótum um borð. Þegar maður ætlar úr strætónum á þarf maður að pressa sér í gegnum fólksfjöldann og vona að maður komist að útganginum áður en keyrt er framhjá stoppinu manns. Einhverjum finnst þetta líklega hljóma skelfilega, en ég ELSKA þetta. Í eitt skiptið var ég bara heppni að ég náði að troða mér inn í strætóinn, og ég kom mér ekki inn í ganginn heldur var mér ýtt uppvið vegginn sem aðskilur "herbergið" sem bílstjórinn situr í, og restina af strætónum. Þetta var um miðjan dag svo það var virkilega heitt úti (og ennþá heitara inni með fólksfjöldanum). Ég var umkringd indverskum konum og mönnum sem störðu á mig líkt og ég væri geimvera. Frábær upplifun !

Í dag förum við með strætó til Panjim. Þar ætlum við að borða GÓÐAN mat og fara í bíó að sjá Bollywood-mynd. Ég hlakka mikið til.

Mér hefur strax tekist að verða veik. Maginn virkar ekki eins og vera ber, og í gær var ég með hita. Mýflugurnar elska mitt íslenska blóð, og flest bitin sem ég fæ bólgna upp og verða jafn stór og gólfkúlur.

Á mánudaginn byrjum við að vinna. ÞAÐ verður spennandi.